Saturday, October 3, 2009

A complain

We Filipinos are very creative. We love creating things out of scrap. But one thing I hate is when we tried to copy western culture to be "in". Let me give you an example. This is a word that you probably always hear in a chick flick, or from your girlfriend, the word really pisses me off when I hear, especially if they use the word to refer to me.

The word "GIRL".

When someone calls me girl, I felt as if they don't know/forgot my name and that they are only using it because they are so polite to admit that they have forgotten/don't know my name. I already know that I'm a girl. I mean, having a vagina with a clitoris sticking out is already enough to remind me that, you no longer have to rub it in. Don't get me wrong. I love being a woman and 'm proud of being one. I just think that it's redundant if you will still call a girl "girl". I mean, how will you be able to classify one girl to another if we keep on calling them that? We don't call a guy "boy" if we call them right? So why don't we just use their names instead? Besides, that's why names are invented.

It may be OK to use the word once in a while in a conversation, but to use it excessively as if you just change their names into "girl" or you use the name in every sentence you make is a no-no. And also with all those guys using the word to refer to us girls, stop it. No matter how you say it, it gives an impression that you're gay, and don't ask me why because you should know.

And here's what I really don't get, if we are going to translate the word in vernacular, it's "babae" right?. When I was growing up, calling a woman "babae" is a sign of disrespect, and if you call a woman "babae" they will automatically answer "may pangalan ako". But now? The only difference is "babae" was translated in English but instead of feeling disrespected , girls no longer notice it. I mean we should feel disrespected that you call us "babae/girl" instead of our name. And also, feel disrespected for your parents because they are the ones who gave us names only to be replaced by the word "girl/babae".

I might be the only person in the planet who has this odd complain about this, but think about it, isn't it a music in your ear if you hear your name being called by someone?at least someone whose close to you (well, I don't know for those who has no-so-pretty name), plus you no longer have to be confuse if you are the one being called, especially if you are in a room full of girls right? So please before using the word, think about it.

"I am a woman above everything else." - Jacqueline Kennedy Onassis

Tuesday, August 18, 2009

Ang araw ng kapanganakan ko

Ika-labing walo ng Agosto Mil-nuwebe-sientos-otsenta-y-otso.

Ang araw ng kapanganakan ko. At ngayon pagkatapos ng dalawampu't tatlong taon na pananatili ko dito sa mundo, eto pa rin ako hindi alam kung ano ang papel sa buhay. Pero marami naman ang nanyari sa akin, nakatapos ako ng pagaaral, nakahanap ng trabaho sa isang call center, nakapunta kahit papano sa iba ibang lugar, nagkaroon at nawalan ng kaibigan, at marami pa.

Sa totoo lang, hindi ko alam kung ano ang gusto kong gawin ngayong araw na 'to. Ang nanay ko pinipilit akong maghanda, mula kasi pagkabata ko laging naghahanda ang nanay ko tuwing kaarawan ko, ayoko lang ngayon, ewan, basta ayaw ko lang. Siguro kasi ang kaibahan ngayon eh, ako na ang gagastos ng panghanda ko hindi kagaya nung bata pa ko na ang nanay ko ang gumagastos lahat, kasehodang mangutang pa sya basta makapag handa sya sa kaarawan ko. Hindi ko masabing dahil mature na ko at para sa akin ang paghahanda eh isang kabulastugan lang, naisip ko lang din kasi na dapat dahil kaarawan ko ako ang papasayahin, ako ang bubusugin, hindi ako ang magpapakain, hindi ako ang magpapasaya, sabihin nyo na maramot ako, yun lang kasi ang pananaw ko.


Tumatak kasi sa akin yung ng sinabe ng supervisor ko noon, tinanong nya kasi ako kung bakit hindi ko pinagsasabe na malapit na ang kaarawan ko, sagot ko sa kanya, 'ayaw ko kasing manlibre, ang sabe nya sa akin, hindi daw ako dapat manlibre bagkus dapat ako pa daw ang ilibre dahil nagawa kong mabuhay ng ganun katagal sa mundo, dapat daw ipagsaya yun hindi sa pamamagitan ng paglibre ko sa mga taong bumati sa akin kung hindi ang paglibre o pagpapasaya nila sa akin. Naisip ko, tama sya, ngayon kasi pag kaarawan ng isang tao lagi nating hinaing ang libre, ni hindi na natin naiisip kung ano ba talaga ang gustong gawin ng taong yun sa pinakaespesyal na araw ng buhay nya. Kaya naman kapag kaarawan ng kaibigan ko, hindi ako nagpapalibre, hinihintay ko na lang na sa kanya na mismo manggaling na manlilibre sya. Biro lang!hehe!.


Nagpasa ako ng bakasyon sa trabaho ko sa araw na ito para kahit papano masaya naman ang kaarawan ko, pero ang totoo, hindi ko rin alam kung ano ang gusto kong gawin ngayon. Ang pakiramdam ko ayaw ko makihalubilo sa mga tao ngayong araw na 'to, pakiramdam ko I OWE THIS DAY TO MYSELF. Gusto kong umalis mag-isa pumunta sa mga lugar na hindi ko na napupuntahan at walang nakakaalam. Hindi mo alam pero nasisiyahan ako pag umaalis akong mag-isa lang. Isipin mo ng wirdo ako, pero masarap sa pakiramdam kapag wala kang tinatanong ng 'san mo gusto pumunta?', hindi ko kelangan makipag away kung yung isang kasama ko eh gusto ang isang bagay at ako eh gusto ang isa pa.

Wish. Hindi ko alam kung ano ang hiling ko sa araw na 'to..ewan..siguro ang hiling ko na lang eh ang tumagal pa ang buhay ko at ang buhay ng mga nasa paligid ko, ang mas lumusog pa ang kalusugan ko, pati ng mga kalusugan ng pamilya ko, ang malaman ko ang dahilan kung bakit ako nandito sa planetang daigdig at syempre world peace. Siguro iniisip mo ang baduy ko na..hehehe..wala kang karapatang kwestyunin sinasabe ko dito..bertday ko kaya! kaya magtiis ka!.


Salamat. Isang bagay na matagal ko nang gustong sabihin sa mga taong malapit sa akin, pero dahil naimbento ang salitang 'baduy' at 'corny' hindi ko masabe sa kanila, sa takot na mabansagan akong ganun. Alam kong mali kaso yun kasi ang palaki sa akin, ang mangasar pag may taong nagsabe ng 'kakornihan' at 'kabaduyan' sa isang tao. Pero dahil naimbento ang blog na ito at least masasabe ko na sa kanila.


Unang una sa pamilya, mga kapatid at tatay ko na pinalake ako, pinakain, pinag-aral at lalong lalo na minahal (kahit hindi naman talaga nila sinabe sa akin). Aaminin ko hindi naman talaga kame malapit ng mga kapatid ko, pero kahit ganun masasabe kong kapag gipit ang pamilya, handa silang dumamay at maging malapit sa isa't isa kung kinakailangan.

Sa Nanay ko, sa pagtanggap sa akin, sa mga kaartehan ko, sa pagpapasensya nya akin sa dalawampu't tatlong taong pangungunsumisyon ko sa kanya. Hindi naman ako naging mabuting anak, alam ko yun, at hanggang ngayon eh ganun ako, pero tinanggap pa rin nya ako at handang dumamay sa akin. No words can describe how thankful I am that you are my mother.

Salamat sa mga kaibigan ko na kahit alam kong limot na nila na kaarawan ko pala ng ganitong araw eh andyan pa rin at handang tanggapin ang mga katarantadahan ko. Pero hindi naman silang lahat eh nakalimot, marami pa rin naman yung nakaalala, salamat sa Facebook at Friendster na nagpaalala sa kanila. Salamat dahil alam nila kung pano sakyan ang mga pambabara at pambabsag ko sa kanila.


At ang huli, Salamat sa Poong Maykapal, sa pagbibigay nya ng pagkakataon sa akin na mabuhay at mabuhay pa sa mundong ito. Aaminin ko hindi ako relihiyosong tao, hindi ako nagsisimba at hindi rin nagdadasal, ni hindi ko saulo ang parte ng rosaryo o ang mga kanta sa simbahan. Pero naniniwala ako at natatakot sa Diyos at sa mga batas na itinakda nya dito sa mundo. Ipinapakita ko ang pagiging katoliko ko at pasasalamat sa Kanya sa sarili kong paraan at alam Nya yun. Salamat po at patawad sa pagiging hindi mabuting halimbawa sa mga katoliko, sa mga kasalanan na nagawa ko sa loob ng tatlumpo't tatlong taon.

" Real birthdays are not annual affair. Real birthdays are the days when we have a new birth." - Ralph Parlette



Saturday, May 30, 2009

Just want to share the latest happening in my life this past week. I thought this might be interesting. Super akong naging busy pero super exciting din naman.


I'll start from the beginning.


My mom adopted a pregnant girl, September of last year. She's a kasambahay of our family friend. She was kicked out of the house kasi daw she's promiscuous, but i dont care if it was true. So there, she tried to go back to her province pero di sya pinayagan sumakay ng barko kasi nga buntis, bawal pala sa barko yun, kaya sya inampon ng mom ko at tsaka pala sabe nya after she give birth aalis na sya sa bahay namin kasi wala naman syang balak arugain yung bata, she was planning to send the baby to adoption or worst ibenta nya. Hindi naman na kame nakipag argue 'coz it's her decision. Naawa mom ko sa kanya kasi parang lahat ng tao kaaway nya, I wont elaborate anymore on the issue, to give justice naman sa girl since di ko naman alam kung totoo yung mga yun. Anyway, what my mom did is she wrote to "Wish Ko Lang" to tell the story of the girl. Kasi nga super naawa kame sa kanya and she told us na wala na syang parents.


My mom went to Broadway to drop the letter but unfortunately they no longer have the drop box sa Broadway, sinabihan sya na she needs to go pa sa GMA Kamuning to drop the letter. But the good thing is, guest si Vicki Morales sa Eat Bulaga, which happened to be in Broadway. So she watched Eat Bulaga and she saw Vicki, mind you, she personally hand the letter to Vicki Morales. Yan ang Nanay ko!Ü


That was October.


Dumating ang November at nanganak na yung girl. It's a baby girl. We were amazed on how cute the baby was. Hindi ako kagandahan pero masasabe ko na hindi talaga maganda yung girl na inampon namin kaya ganun na lang ang amazement namin nung makita namin na maganda yung bata. Naisip na lang namin na baka nagmana sa tatay. At di lang kame ang nagiisip ng ganun, apparently the midwives had the same opinion about the girl and the baby, and because super amazed sila they named the baby Crystal. You know why? 'Coz they thought na yung girl na inampon namin is si Bakekang and the baby was the pretty daughter ni Bakekang na si Crystal. Ang mean noh?


So dumagsa yung gustong umampon sa bata, aaminin ko, at first talaga wala kameng pakialam kung anong gagawin nya sa bata kasi iniisip namin na baka kamukha nya, oo mean na kung mean, pero natural lang na isipin namin yun kung ganun naman talaga ang itsura nung nanay. Pero after she gave birth, we wanted na ampunin na lang yung bata kesa ibenta. The girl agreed naman, so she stayed in our house. I actually don't agree na sa amin sila, kasi i'm the breadwinner and having them in our house is like having another mouth to feed especially sa mga gamit ng bata. Ok lang sa bata but not the girl. But since i'm a good daughter (aherm!) nakisama ako since kelangan naman nung bata yung mother nya.


January. Nasa amin pa rin yung mag-ina, and super na nagiging attached yung parents ko sa bata and mind you my parents were planning na pag-aralin yung nanay ng cosmetology para may pangbuhay sya sa bata kung wala na sya sa amin. Syempre di ako pumayag. San sila kukuha ng panggastos?


Well, after a week nasagot ang tanong ko. A guy came sa house and started asking questions about sa mag-ina. Nagpakilala sya na taga GMA. We were already guessing na galing syang Wish Ko Lang pero di umaamin yung guy, we just let it pass kasi alam naman namin na dun sya galing. Bakit naman magkakainterest ang isang taga GMA sa story nila kung hindi dahil sa sulat na binigay sa kanila. So there, nagtaping sila about sa buhay buhay ng mag-ina. On the third day of the taping, dun na inamin na galing sila sa Wish Ko Lang. Pinabinyagan nila yung bata, binigyan ng baby stuffs, binigyan ng scholarship yung girl for Cosmetology sa TESDA pati mga gagamitin nya eh provided ng show like yung mga pang manicure and rebond ng hair, and binigyan ng award ang mom ko for being helpful and all. Nanay ko yun!Ü


So tuloy sa pagtira sa amin yung mag-ina. Natapos na nung girl yung scholarship at nakakapag service service na sya. May mga established customer na rin sya. Mas lumalalim rin yung affection ng parents ko dun sa bata, pati na rin kameng magkakapatid. And mas nakikilala namin yung nanay nung bata. Im not going to say what we found out about her, let's just say that those stuffs na nalaman namin are enough para palayasin na lang namin sya sa bahay. Napagkasunduan nila ng mom ko na iiwan muna nya yung bata sa amin habang di pa maayos ang pamumuhay nya, then dadalaw dalawin na lang nya sa amin yung bata, which she agreed upon.


Ang kaso, nitong Tuesday, lumayas sya sa bahay namin with the baby. Walang dala miski ano. Iniwan nya lahat ng gamit nila pati yung mga gamit nya sa pagrerebond and manicure. My mom came up with the conclusion na tumakas sya. We were confused as to why she has to leave without any notice. Kung nagpaalam naman sya papayagan naman namin sya. Ang isa pang kinakaasar ko, wala syang utang na loob. Pinaglaban sya ng parents ko sa mga taong ayaw sa kanya. Tinulungan sya, mas pinili sya ng mom ko kahit na super against ako sa pagtira nya sa bahay and then eto ang igaganti nya.


We tried to look for them kasi my mom was worried na baka gawin nya yung pinaplano nya noon pa lang, ang ibenta yung bata. We tried to contact GMA and tried to tell them what happened, we filed a blotter to the police para kung makita man kung saan, pwedeng dalhin sa custody ng DSWD, we also informed DSWD about it. My mom didn't stopped from there, sya mismo ang naghahanap sa bata. Until, nung thursday nakita nya yung mag-ina sa bahay nung nanay nanayan nya. Kinuha ng nanay ko yung bata kasi ang dungis dungis na nga dahil walang dalang damet, alam nung girl na kinuha ng mom ko yung bata kasi gising sya nung time na yun, gusto pa nga nyang sumama kaso pinigilan ng mom ko dahil baka kung ano magawa ng kuya ko sa kanya pag nakita sya. So inuwi ng mom ko yung baby and binihisan then dinala nya sa DSWD para isurrender, my mom knows naman na wala kameng habol sa bata kaya nya dinala sa DSWD. Pagdating nya dun, andun na yung girl and nagpafile ng reklamo. Apparently, my mom committed daw kidnapping, my mom, was so angry kasi bukod sa walang utang na loob yung girl balak pa syang kasuhan ng kidnapping, wherein the truth is, the girl knows naman na kukunin ng nanay ko yung bata dahil napakadungis.

They were asked what are the reasons why the girl needs to leave the house, she provided reasons naman, but the officers won't find it enough para humantong sa ganun. So they came to a conclusion na both of them need to leave the baby in the custody of DSWD until the mother finds a good job to let her sustain the kid. But since all of her cosmetic materials are not with her and my mom doesnt have any plan to give it back to the mother for revenge, she can't look for any job to sustain her kid. So the kid has to stay with DSWD.

This might be very interesting to you and you might be wanting for more details, but I won't give more. I was very worried to my parents because I know that they care about the kid but they also know that they don't have any legal rights to the kid, so they don't have any choice but to let DSWD takes care of the baby.

I just hope that the girl realizes how she waste the opportunity to have a good life with her baby. I don't care if she didn't event graduate from grade school. Benefit of the Doubt can't be learn in school. It's a natural attitude towards people who showed kindness to you.

Sunday, May 10, 2009

Capri

She's got a baby inside,
And holds her belly tight,
All through the night,
Just so she knows,
She's sleeping so,
Safely to keep,
Her growing.
And oh when she'll open her eyes,
There'll be no surprise,
That she'll grow to be,
So beautifully,
Just like her mother,
That's carrying.
Oh, Capri,
She's beauty.
Baby inside she's loving.
Oh, Capri,
She's beauty.
There is an angel growing peacefully.
Oh Capri,
Sweet baby.
And things will be hard at times,
But I've learned to try.
Just listening,
Patiently.
Oh Capri,
Sweet baby.
Oh, Capri,
She's beauty.
Baby inside she's loving.
Oh, Capri,
You're beauty,
Just like your mother,
That's carrying.
Oh Capri.
- Colbie Caillat
Happy Mother's Day!

Sunday, May 3, 2009

Spontaneous

Honestly, I really dont have anything to say in this post. I just felt like it's been awhile since I post something in this blog and I feel obliged to create another one.

Well, if your interested on what happened to me after the last post, Good news! I already received my salary on Apr. 30. (im no longer a beggar!hehehe).

But aside from that, I quit my job. Well not really quit because I have a new job waiting for me on May 21st. I just resigned early to unwind. I feel like im suffocating when im in the office, the pressure and the people there makes me feel dizzy. So here I am, free as a bird.

I have a plan to go to Quezon Province in my sis' house and waste my remaining vacation days there learning how to drive and play a guitar. Just for the sake of learning it. I just hope that my nephew has the patience to teach me and that I learn those things before I become busy again.

It just sink in to me, the reality of not working.

It just feels good, not to be pressured by your Sup, of not waking up in the middle of the night while your family is sleeping and your preparing for your self to go to work, of not being a zombie because you can now sleep the same time as your family sleep and lastly, you no longer have to kiss the assess of those americans who call you because they feel like your raping them because of the charges they saw on their bills.

I am free.

I can now change my occupation on my friendster account from being a "miracle worker for a american idiots" into "bum"...Hmmm..I don't think that sounds right.Hahaha!

But, there are also some downside on this decision that I made. Aside from not having money to support me and my family. Believe it or not, i'll be missing a lot there, the aircon, the free iced tea and lemonade, the guards, the la-z-boys, the kampays after the shift and my team mates.

Hope I get to see them in the future.


Friday, April 17, 2009

Unlucky. Take 2!

I know, iniisip nyo parang puro mga kamalasan ko na lang ang kinukwento ko dito sa blog ko. Well, masisisi nyo ba ko?! Ikaw kaya ang walang swelduhin?! matutuwa ka ba sa mundo nun?

Ganito kasi yun...

We had a family reunion and I needed to take a leave from April 4-7. I submitted my leave I think, about a month before to make sure that it will be approved. (parusa talaga ang approval ng leave sa company namin). I never had any problem with attendance before and that's something that I can brag about kasi ang taas talaga ng absentism sa department namin kahit noon pa.

April 2. Wala pa rin akong balita kung naaprove ba yung leave ko o hindi. Medyo badtrip na ko nun kasi matagal na nung last akong nagleave, I think September last year pa yung last leave ko.

April 3. It was my off and I was already in Quezon. Before I took my off, I told my Sup na aabsent ako on the said dates kung hindi maaprove ang leave ko, which I think she took it seriously, kasi nga galit ako nung sinabe ko yun (nagkasagutan kasi kame nung time na yun, pero di ko na idedetalye), pero sa totoo lang di ako masyadong seryoso nung sinabe ko yun, oo aabsent ako pero hindi 4 days na sunod-sunod. takot ko lang na mawalan ng suswelduhin.

Pero yun nga, I got a message from my office mate na ang naaprove lang daw na leave ko is april 5 and 7. Kumusta naman?!para talagang nang aasar yung scheduler. Reply ko sa office mate ko, "sabihin mo kay TL, alam nya na".

April 4. I recieved a call from my Sup telling me that i need not to worry about my leave because she already took care of it. Ako naman di ko na tinanong kung pano nya ginawan ng paraan yun, kahit pa na alam ko na pag naaprove na leave mo final na yun. So I just enjoyed my vacation and went back to Manila on April 7.

April 8. I went to work. The usual kumustahan and all. When i check my schedule viewer, that's when i found out that I was on PLA (PLA in my company's language is Prolong Leave of Absence. Inactive ang status mo, as if hindi ka connected sa company, nakahold lahat especially your salary). Nagulat ako and nag worry, kasi I know the consequences if my status won't be change in time for the salary payout. Eh kung mas mamalasin pa nga naman ako, Holy Wednesday na nung araw na yun, ay gabe pala, which means na if mag email man ang Sup ko, requesting for a change of my employee status, walang makakareceive nun dahil: first, Gabe na nga nung nalaman ko. And second, start na ng vacation for our payroll department the next day kasi nga Holy Week. At yun nga! Monday pa nila marereceive yun which is April 13.

Chill pa lang ako nun kasi 2 days pa naman before magsweldo marereceive na nila. So positive pa ko na makakasweldo pa ko.

April 13. I asked my Sup kung ok na. Ang kaso naifollow up nya gabe na (we are on a night shift). Siguro iniisip ng Sup ko na since karamihan ng empleyado ng kumpanya gabe pumapasok, ganun din pag back office. So naturalmente, nareceive ng payroll yung follow up email kinabukasan na ng April 14.

April 14. I check my ATM kung may laman na before ako pumasok.Wala. I ask my Sup and she told me that she received an email na hindi naactivate ang status ko in time for the payout and that susweldo ako on April 30.

Wow!!Para akong merong Vertigo nung narinig ko yun. 15 days!.15 days akong gagapang papuntang office at pabalik ng bahay dahil wala akong pera. (Bread winner ako samin at wala akong ibang maasahan na magpapahiram sa kin ng pera, bagkus ako pa nga ang inaasahan)

Eto pa pala, kahit anong tumbling ang gawin ng Sup ko para lang payagan ako ng payroll ng special payout ayaw talaga nila, so in short final na na sa April 30 ako susweldo. Gusto kong magwala, pero alam kong wala namang mangyayari dun at isa pa napakinabingan ko naman yung naPLA ko kaya di ko rin masisi ang Sup ko dahil nakita ko naman yung effort nya na maayos ang sweldo ko. So napaiyak na lang ako. Ikaw kayang walang swelduhin.

Well, the good thing lang about this struggle eh,nakilala ko kung sino ang mga totoo kong friends at kung sino yung friend for benefits lang. I know, that might sound cliche to you, pero totoo yun. Im not expecting naman na lahat ng "friends" ko, mag ooffer na pautangin ako eh. Ang akin lang eh yung at least nageffort sila or icomfort ka lang. Super matutuwa na ko nun, kasi ganun ako eh, especially kung monetary problem lang, kahit last cent ko ibibigay ko sa'yo (Hindi 'to sa pagbubuhat ng bangko ah). Pero yun nga, sad to say, may mga akala kong friends ko na hindi ganun. May ibang hindi nakaintindi (marami kasi akong utang!hehehe!), meron namang kinwentuhan ko lang NR naman, akala siguro uutangan ko sila. Tsk.

Pero hindi naman lahat negative, meron naman akong mga friends na super effort talaga para tumulong, at take note, eto pa yung mga friends na recently ko lang nakilala at masasabe kong naging mean pa ko sa kanila, pero willing magpautang kahit magkano. Super touched talaga ako sa kanila. Alam nyo kung sino kayo, Salamat. Seryoso, marami talagang salamat, kahit hindi nyo ko napautang pero yung effort na gusto nyo tumulong super natouch na ko nun. Thank you talaga.

So ngayon pulubi pa rin ako.

Tuesday, April 7, 2009

Hay malas, bakit ka ba naimbento?

Nakakabadtrip! ang ganda ganda ng araw ko tapos eto mapapala ko! gumagawa ng blog para sa kamalasang nadanas ko ngayong araw.

Hay malas ang galing mong tumayming!!

Pano ba naman kasi...

Nagpunta ko sa BPI para magwithdraw dahil magbabayad ako ng bill ko sa Globe. Andun na yung card sa loob at 5 minutes akong naghintay na mag-eject ng pera yung machine without even thinking na baka may problema yung ATM dahil unusual na ganun katagal ang proseso.

at yun na..akalain mong hindi pala available yung ATM. At si kuyang guard ang sabe sa 'kin try ko daw uli baka di lang naayos yung paglagay ko, and being the bobongpinoy i am, try naman ako.

wala pa rin..



sabe ni g*gong guard try ko naman daw sa isang ATM (kasi dalawa yung ATM dun sa branch na pinuntahan ko isang 1k lang ang nilalabas isang 500) so nagtry naman ako.

Ganun pa rin...

At dahil hindi ako marunong makinig sa mga kwento ng mga kaibigan ko na hobby daw ng BPI magdebit, hindi ko naisip na nadebit ako.

So pumunta na lang ako sa mall at naisip ko na dun na lang magwithdraw..

pag check ko sa Eastwest bank ATM..yun na..hindi daw enough yung laman ng card sa winiwithdraw ko...

Eh sure ako na merong laman yun.Di naman ako pilingera noh!..

Nung pag balance ko nakalagay 18 pesos na lang ang laman ng card ko!!!..pakshet!!.. bakit sa diname dame ng araw ngayon pang mahaba ang holiday ako nadebit!..mukang mapuputulan ako ng telepono..tsk tsk tsk!

Balik ako sa BPI para maprocess at mabalik ang pera ko..sabe ng naka duty dun baka daw 2 weeks pa bago mafix kasi daw holiday at kung ano ano pang kachorvahan ang pinagsasabe nya na hindi ko na narinig dahil nagregister na lang sa utak ko na 2 weeks ko pa bago makukuha yung pera..

naknang naman!..

Kaya heto ako ngayon badtrip at walang pera..

Hay buhay!!..iba rin humirit to si malas eh, todo todo kala mo wala ng bukas.

Saturday, March 21, 2009

Why Blog?

This is my first blog and I want you to bare with me. I'm not a story teller so i'm having a hard time to start this post. To be honest, I don't even know why I created a blog in the first place. All I know is that, this is a Fad and I need to create one to be in. Yeah I know, it sounds like i'm trying hard to fit in, but to hell with your opinion. I have opinions that I need to tell, and I guess blog is one way to do it.

They say that blog is like a diary, you could tell everything that happened to you on your day but without the privacy of your diary book because people get to see what you post. Some say it's like a graffiti wall, you could say anything you want to say without being bothered by the MMDA who always clean the walls because thay want to have a "Metro Gwapo" environment. Sure thing Blog is something that you want to have, specially if your so mad and you want to let the world know how pathetic they are. Blog is like the Wizard of Oz and your Dorothy, it's like Hogwarts and your Harry Potter.

But whatever world you create with your Blog, you will still go back to the real world where shitty things happen.

So for me, who just created her Wonderland with this Blog, wish me luck and hope you'll enjoy reading my blow by blow updates with my life and the life that surrounds me. ☺